Deze column verscheen eerder in UA (2026) nr. 1
Een kijkje achter de balie, waar medicijntekorten dagelijkse realiteit zijn.
Je staat weer uit te leggen. Alsof jij het tekort hebt veroorzaakt.
Je ziet het al op het scherm, nog voordat de patiënt iets merkt: niet leverbaar en nog voordat je kunt uitleggen wat je gaat doen, zie je het gebeuren. De zucht. De teleurstelling. Soms boosheid. Soms wantrouwen.
“Maar vorige keer was het er wel.”
“Hoe kan dit nou weer?”
“Kunnen jullie dat niet gewoon regelen?”
En jij blijft rustig. Je legt het opnieuw uit. Je belooft te kijken naar een oplossing en geeft geen garanties.
Wat de patiënt niet ziet, is alles wat er daarna gebeurt.
De telefoontjes, het overleggen e de afwegingen samen met de apotheker. Het zoeken naar een alternatief dat medisch klopt en leverbaar is of tot de conclusie komen dat er geen alternatief is.
Opnieuw uitleggen en geruststellen zijn dagelijkse kost.
Waarom uitleg over medicijntekorten belangrijk is
Toch lezen we in de krant dat medicijntekorten afnemen en ergens wil je hopen dat het waar is. Maar diep vanbinnen weet je ook: als het vandaag lukt, omdat iemand achter de balie het heeft opgevangen is dat probleem nog niet verdwenen.
Is het niet vreemd dat zo weinig van dit verhaal zichtbaar is?
Wat er achter de balie gebeurt
We zijn ingetogen. Zorgvuldig. Loyaal in dit vak. We willen geen onrust veroorzaken. We willen professioneel blijven, dus we slikken het in en gaan door.
Zodra het woord ‘zichtbaarheid’ valt, voelt het ongemakkelijk.
Waarom zichtbaar zijn ongemakkelijk voelt
“Ik wil geen gedoe, geen verkeerde reacties.”
Maar wat als zichtbaar zijn niet over jou gaat?
Wat als het gaat over erkenning voor het werk dat nu onzichtbaar blijft? Over laten zien dat een tekort geen simpele melding is, maar een extra zorgproces dat jij draagt.
Het wringt dat slechts een paar collega’s dit laten zien, terwijl zovelen hetzelfde meemaken. Want als wij niets zeggen, lijkt het alsof het allemaal wel meevalt. En dat doet geen recht aan hoe dit voelt. Aan de verantwoordelijkheid. Aan de druk.
Ik geloof niet dat iedereen ineens moet gaan posten of uitleggen. Maar ik geloof wel dat we samen iets kunnen doen. In kleine stappen. Op een manier die veilig voelt. Waarin je je herkent en het samen aanpakt.
Daarom ga ik de komende tijd via mijn nieuwsbrief verhalen en inzichten delen over wat er achter de balie gebeurt, over medicijntekorten, communicatie en het werk dat vaak onzichtbaar blijft, zodat voelbaar wordt dat je niet de enige bent en dat het misschien daar begint.
Bij samen zichtbaar maken wat er echt speelt.
Onze patiënten mogen zien hoeveel moeite we doen. Als we laten zien hoeveel zorg, afweging en tijd dit vraagt, ontstaat er ruimte. Voor begrip, vertrouwen en een eerlijker beeld.
Ellen Kruize Kok is apothekersassistent en communicatieadviseur in de zorg.
Ze schrijft over zichtbaarheid, taal en de dagelijkse praktijk.
Wil je meelezen?
Aanmelden kan via: ellensocial.nl/nieuwsbrief
Lees meer
Waarom je zo lang moet wachten in de apotheek?
Wil je minder tijd kwijt zijn aan medicijntekorten?
