Dat geldt voor waardering, voor werkdruk en voor de mensen die elke dag het verschil maken in de apotheek.
De werkdruk is niet nieuw.
We praten er al twintig jaar over.
Sterker nog: in 2003 stond het al in rapporten van de SBA.
Toen hadden we het nog “druk”; nu noemen we het structureel.
En terecht. We doen er bar weinig aan.
We ondergaan het.
Vorig jaar haalde de apotheek de landelijke krantenkoppen:
“Apothekers staken.”
Maar dat klopt niet.
De apothekersassistenten staakten.
De apothekers stonden op in de apotheek.
Dat zegt eigenlijk alles over hoe scheef het beeld van ons vak is.
Mensen zien een persoon, maar niet wat er daarachter gebeurt.
Ze weten niet wie welke taken heeft, welke opleidingen we volgen of hoeveel kennis er schuilgaat in het team.
En eerlijk?
Dat is ook een beetje onze eigen schuld.
We zijn harde werkers, maar slechte vertellers.
We lossen op, vangen op, schuiven op, tot het op is.
En ondertussen verdwijnt ons verhaal langzaam uit beeld.
We komen niet in actie. We blussen alleen brandjes.
In elk rapport en in bijna elk beleidsstuk lees je het: “De apotheker doet dit, de apotheker vindt dat.” Alsof de rest van het team ergens achter het gordijn wacht tot het applaus over is.
Maar zonder assistenten, bezorgers, leerlingen, administratieve duizendpoten en stagiaires ligt de apotheek binnen een dag stil. De apotheker draagt verantwoordelijkheid, maar het zijn de assistenten die de zorg dragen. Zij signaleren, leggen uit, geruststellen, bellen, zoeken, checken en glimlachen. Zij horen wat de patiënt niet zegt.
Wie dat niet begrijpt, zal altijd een personeelstekort houden.
Laat ik het uitleggen met een voorbeeld.
In het ziekenhuis zou niemand het in zijn hoofd halen om alleen de specialist te noemen.
Iedereen weet: zonder verpleegkundigen geen zorg. De arts stelt de diagnose, maar de verpleegkundige ziet wat er écht aan het bed gebeurt.
In de apotheek is dat niet anders. Een apotheker kan geen veilige zorg leveren zonder het team dat de signalen opvangt, de twijfels hoort en tijd maakt voor uitleg. Die samenwerking is de zorg.
Wil je zorgen voor nieuwe aanwas?
Begin dan bij zichtbaarheid en waardering.
In het team, elke dag!
Noem in elk beleidsstuk, elk interview en elk congres de mensen die het werk doen.
Van apotheker tot assistent, van stagiair tot bezorger.
Want wat je niet benoemt, verdwijnt.
En zolang we dat niet doen, zal het beeld blijven bestaan dat “de apotheker” alles doet.
Het is aan ons om dat te veranderen. Niet door te wijzen, maar door te laten zien en in actie te komen.
Gebruik social media.
Laat zien wie jullie zijn en wat jullie doen.
Niet alleen de apotheker, maar alle teamleden en functies.De bezorger die een glimlach brengt.
De apothekersassistent die uitleg geeft.
De apotheker die controleert.
De leerling die leert.
Dat is de apotheek.
Dat is zorg.
En weet je wat ze zeggen?
Zien doet eten.
Oftewel: wat mensen zien, gaan ze waarderen.
Dus laat het zien elke dag opnieuw.
Zorg is samenwerking.
Over kennis, empathie en precisie.
Je wil iets doen aan het tekort?
Kom dan in actie.
De apotheek is teamwork.
En zolang dat niet vanzelfsprekend is, blijf ik het zeggen, net zo lang tot iedereen het hoort.
Ellen Kruize Kok
Communicatietrainer & apothekersassistent
ellensocial.nl
