Doktersassistenten Laura heeft een mooie anekdote ingezonden over het werk van de doktersassistent: Bart is een tweejarig jochie wat erg bang is voor de dokter en ook voor mij! Hij gilt al in de wachtkamer. We weten waarom hij zo bang is, hij heeft namelijk de vorige keer een spuitje gekregen (verdoving voor de hechtingen).
Bart probeert dan ook weg te komen. Zo gauw hij een mogelijkheid ziet probeert hij dan ook naar buiten te vluchten. Helaas voor hem heb ik het in de gaten en til hem op. Hij gilt het nog even uit, maar zodra hij merkt dat het geen zin heeft gaat het gegil over in zacht gesnik.
“Bart toch je hoeft niet bang voor me te zijn, ik ga je helemaal geen pijn doen vandaag.”
“echt niet?”
Ik vertel hem nee kom maar snel op de stoel zitten (we zijn inmiddels in de behandelkamer beland, moeder houdt zich op de achtergrond) dan laat ik je zien wat we doen.
Ik haal snel de hechtingen uit zijn voet. Bart kijkt vreemd.
“het kietelt”
En ik glimlach. Ja het kietelt…
Waarom het werk van de doktersassistent zichtbaar mag zijn
Soms zit angst niet in wat er vandaag gebeurt, maar in wat iemand eerder heeft meegemaakt. En precies daarom is zichtbaarheid in de zorg zo belangrijk. Als mensen niet weten wat we doen, vullen ze het zelf in.
Met spanning, met verhalen, of met herinneringen. Door te laten zien wat er echt gebeurt in de spreekkamer groeit vertrouwen.
Herkennen jullie dit ook?
Dat patiënten of kinderen al bang zijn door iets wat ze eerder hebben meegemaakt?
Misschien zit daar wel de kracht van ons vak. Dat we, juist op momenten van spanning of angst, rustig blijven, uitleggen wat we doen en vertrouwen teruggeven. Soms met woorden, soms met een glimlach… en soms met een kind dat ontdekt dat het alleen maar kietelt.
5 maart, is het Dag van de Doktersassistent.
Een mooie dag om stil te staan bij al die momenten die vaak klein lijken, maar voor patiënten een wereld van verschil maken.
Zonder doktersassistent staat de zorg stil!
